全詩 ↗

1. 1 فریفت یار شکربار من مرا به طریق·که شعر تازه بگو و بگیر جام عتیق
2. 2 چه چاره آنچ بگوید ببایدم کردن·چگونه عاق شوم با حیات کان و عقیق
3. 3 غلام ساقی خویشم شکار عشوه او·که سکر لذت عیش است و باده نعم رفیق
4. 4 به شب مثال چراغند و روز چون خورشید·ز عاشقی و ز مستی زهی گزیده فریق
5. 5 شما و هر چه مراد شماست از بد و نیک·من و منازل ساقی و جام‌های رحیق
6. 6 بیار باده لعلی که در معادن روح·درافکند شررش صد هزار جوش و حریق
7. 7 روا بود چو تو خورشید و در زمین سایه·روا بود چو تو ساقی و در زمانه مفیق
8. 8 گشای زانوی اشتر بدر عقال عقول·بجه ز رق جهانی به جرعه‌های رقیق
9. 9 چو زانوی شتر تو گشاده شد ز عقال·اگر چه خفته بود طایرست در تحقیق
10. 10 همی‌دود به که و دشت و بر و بحر روان·به قدر عقل تو گفتم نمی‌کنم تعمیق
11. 11 کمال عشق در آمیزش‌ست پیش آیید·به اختلاط مخلد چو روغن و چو سویق
12. 12 چو اختلاط کند خاک با حقایق پاک·کند سجود مخلد به شکر آن توقیق