全詩 ↗

1. 1 ساقیا گردان کن آخر آن شرابِ صاف را·محو کن هست و عدم را بردران این لاف را
2. 2 آن میی کز قوت و لطف و رواقی و طرب·برکند از بیخ هستیِ چو کوه قاف را
3. 3 در دماغ اندر ببافد خمرِ صافی تا دماغ·در زمان بیرون کند جولاهِ هستی‌باف را
4. 4 آن میی کز ظلم و جور و کافری‌های خوشش·شرم آید عدل و داد و دینِ باانصاف را
5. 5 عقل و تدبیر و صفاتِ تست چون اِستارگان·زان می خورشیدوش تو محو کن اوصاف را
6. 6 جام جان پر کن از آن می بنگر اندر لطف او·تا گشاید چشم جانت بیند آن الطاف را
7. 7 تن چو کفشی جانِ حیوانی در او چون کفشگر·رازدارِ شاه کی خوانند هر اسکاف را ؟
8. 8 روحِ ناری از کجا دارد ز نورِ می خبر ؟·آتش غیرت کجا باشد دلِ خزاف را ؟
9. 9 سیفِ حق گشتست شمس‌الدینِ ما در دستِ حق·آفرین آن سیف را و مرحبا سیّاف را
10. 10 اسبِ حاجت‌های مشتاقان بدو اندر رساد·ای خدا ضایع مکن این سیر و این الحاف را
11. 11 شهر تبریزست آنک از شوقِ او مستی بوَد·گر خبر گردد ز سر سر او اسلاف را