全詩 ↗

1. 1 ای ساقی روشن دلان بردار سغراق کرم·کز بهر این آورده‌ای ما را ز صحرای عدم
2. 2 تا جان ز فکرت بگذرد وین پرده‌ها را بردرد·زیرا که فکرت جان خورد جان را کند هر لحظه کم
3. 3 ای دل خموش از قال او واقف نه‌ای ز احوال او·بر رخ نداری خال او گر چون مهی ای جان عم
4. 4 خوبی جمال عالمان وان حال حال عارفان·کو دیده کو دانش بگو کو گلستان کو بوی و شم
5. 5 زان می که او سرکه شود زو ترش رویی کی رود·این می مجو آن می بجو کو جام غم کو جام جم
6. 6 آن می بیار ای خوبرو کاشکوفه‌اش حکمت بود·کز بحر جان دارد مدد تا درج در شد زو شکم
7. 7 بر ریز آن رطل گران بر آه سرد منکران·تا سردشان سوزان شود گردد همه لاشان نعم
8. 8 گر مجلسم خالی بدی گفتار من عالی بدی·یا نور شو یا دور شو بر ما مکن چندین ستم
9. 9 مانند درد دیده‌ای بر دیده برچفسیده‌ای·ای خواجه برگردان ورق ور نه شکستم من قلم
10. 10 هر کس که هایی می کند آخر ز جایی می کند·شاهی بود یا لشکری تنها نباشد آن علم
11. 11 خالی نمی‌گردد وطن خالی کن این تن را ز من·مستست جان در آب و گل ترسم که درلغزد قدم
12. 12 ای شمس تبریزی ببین ما را تو این نعم المعین·ای قوت پا در روش وی صحت جان در سقم