全詩 ↗

1. 1 چو آب آهسته زیر که درآیم·به ناگه خرمن که درربایم
2. 2 چکم از ناودان من قطره قطره·چو طوفان من خراب صد سرایم
3. 3 سرا چه‌بْوَد‌؟ فلک را برشکافم·ز بی‌صبری قیامت را نپایم
4. 4 بلا را من علف بودم ز اول·ولیک اکنون بلاها را بلایم
5. 5 ز حبس جا میابا دل رهایی·اگر من واقفم که من کجایم
6. 6 سر نخلم ندانی کز چه سوی است·در این آب ار نگونت می‌نمایم
7. 7 نه قلماشی است لیکن ماند آن را·نه هجو‌ی می‌کنم نی می‌ستایم
8. 8 دم عشق است و عشق از لطفْ پنهان·ولی من از غلیظی‌ های هایم
9. 9 مگو کُه را اگر آرد صدایی·که‌ای کُه نامدی‌، گفتی که آیم
10. 10 تو او را گو که بانگِ کُه از او بود·زهی گویندهٔ بی‌منتهایم