全詩 ↗

1. 1 ز قند یار تا شاخی نخایم·نماز شام روزه کی گشایم
2. 2 نمی‌دانم کجا می روید آن قند·کز او خوردم نمی‌دانم کجایم
3. 3 عجایب آنک نقلش عقل من برد·چو عقل نیست چونش می ستایم
4. 4 کی دارد روزه همچون روزه من·کز او هر لحظه عیدی می ربایم
5. 5 ز صبح روی او دارم صبوحی·نماز شام را هرگز نپایم
6. 6 چو گل در باغ حسنش خوش بخندم·چو صبح از آفتابش خوش برآیم
7. 7 زبانم از شراب او شکسته‌ست·ز دستانش شکسته دست و پایم