全詩 ↗

1. 1 اگر آن میی که خوردی به سحر نبود گیرا·بستان ز من شرابی که قیامت است حقا
2. 2 چه تفرج و تماشا که رسد ز جام اول·دومش نعوذبالله چه کنم صفت سوم را
3. 3 غم و مصلحت نمانَد همه را فرو دَرانَد·پس از آن خدای داند که کجا کشد تماشا
4. 4 تو اسیر بو و رنگی به مثال نقش سنگی·بجهی چو آب چشمه ز درون سنگ خارا
5. 5 بده آن می رواقی هله ای کریم ساقی·چو چنان شوم بگویم سخن تو بی‌محابا
6. 6 قدحی گران به من ده به غلام خویشتن ده·بنگر که از خمارت نگران شدم به بالا
7. 7 نگران شدم بدان سو که تو کرده‌ای مرا خو·که روانه باد آن جو که روانه شد ز دریا