沙姆斯集› 抒情詩 1725› 詩節 4 ← 上一節 · 下一節 →

沙姆斯集 · غزل شمارهٔ ۱۷۲۵

  1. نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی مرو به خشک که دریای با صَفات منم

G1725:4

您的語言

尚無你的語言譯文——此乃為全詩一併生成：

此節評註

尚未寫就——此為對此詩節在全詩脈絡中的細讀：

全詩 ↗

  1. 1 نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم·در این سراب فنا چشمهٔ حیات منم
  2. 2 وگر به خشم روی صدهزار سال ز من·به‌ عاقبت به من آیی که منتهات منم
  3. 3 نگفتمت که به نقش‌ جهان مشو راضی·که نقش‌بند سراپردهٔ رضات منم
  4. 4 نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی·مرو به خشک که دریای با صَفات منم
  5. 5 نگفتمت که چو مرغان به‌ سوی دام مرو·بیا که قدرت پرواز و پرّ و پات منم
  6. 6 نگفتمت که تو را ره‌ زنند و سرد کنند·که آتش و تبش و گرمی هوات منم
  7. 7 نگفتمت که صفت‌های زشت در تو نهند·که گم کنی که سرِ چشمه صفات منم
  8. 8 نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهت·نظام گیرد؟ خلّاق بی‌جهات منم
  9. 9 اگر چراغ دلی، دان که راه خانه کجاست·وگر خداصفتی، دان که کدخدات منم

ganjoor: sh1725 · public domain