沙姆斯集› 抒情詩 1741› 詩節 2 ← 上一節 · 下一節 →

沙姆斯集 · غزل شمارهٔ ۱۷۴۱

  1. به جز که کور نخواهد که من به هیچ سبب به سوی ظلمت از آن شمع صد طراز روم

G1741:2

您的語言

尚無你的語言譯文——此乃為全詩一併生成：

此節評註

尚未寫就——此為對此詩節在全詩脈絡中的細讀：

全詩 ↗

  1. 1 به کوی عشق تو من نامدم که بازروم·چگونه قبله گذارم چو در نماز روم
  2. 2 به جز که کور نخواهد که من به هیچ سبب·به سوی ظلمت از آن شمع صد طراز روم
  3. 3 کدام عقل روا بیند این که من تشنه·به غیر حضرت آن بحر بی‌نیاز روم
  4. 4 براق عشق گزیدم که تا به دور ابد·به سوی طره هندو به ترکتاز روم
  5. 5 شب چو باز و بط روز را بسوزد پر·چو در سحر به مناجات او به راز روم
  6. 6 چو چشم‌بند قضا راه چشم بسته کند·به بوی عنبریش چشم‌ها فرازروم
  7. 7 به خاک پای خداوند شمس تبریزی·که چون شدم ز وی از دست سرفراز روم

ganjoor: sh1741 · public domain