全詩 ↗

1. 1 دلا تو شهد منه در دهان رنجوران·حدیث چشم مگو با جماعت کوران
2. 2 اگر چه از رگ گردن به بنده نزدیک است·خدای دور بود از بر خدادوران
3. 3 درون خویش بپرداز تا برون آیند·ز پرده‌ها به تجلی چو ماه مستوران
4. 4 اگر چه گم شوی از خویش و از جهان این جا·برون خویش و جهان گشته‌ای ز مشهوران
5. 5 اگر تو ماه وصالی نشان بده از وصل·ز ساعد و بر سیمین و چهره حوران
6. 6 وگر چو زر ز فراقی کجاست داغ فراق·چنین فسرده بود سکه‌های مهجوران
7. 7 چو نیست عشق تو را بندگی به جا می‌آر·که حق فرونهلد مزدهای مزدوران
8. 8 بدانک عشق خدا خاتم سلیمانی است·کجاست دخل سلیمان و مکسب موران
9. 9 لباس فکرت و اندیشه‌ها برون انداز·که آفتاب نتابد مگر که بر عوران
10. 10 پناه گیر تو در زلف شمس تبریزی·که مشک بارد تا وارهی ز کافوران