全詩 ↗

1. 1 ای تو امان هر بلا، ما همه در امان تو·جان همه خوش است در، سایهٔ لطف جان تو
2. 2 شاه همه جهان تویی، اصل همه کسان تویی·چونک تو هستی آنِ ما، نیست غم از کسانِ تو
3. 3 ابرِ غم تو ای قمر! آمد دوش بر جگر·گفت «مرا ز بام و در، صد سقط از زبان تو»
4. 4 جست دلم ز قال او، رفت بر خیال او·شاید ای نبات‌خو این همه در زمان تو
5. 5 جان مرا در این جهان، آتش توست در دهان·از هوس وصال تو، وز طلب جهان تو
6. 6 نیست مرا ز جسم و جان، در ره عشق تو نشان·زآنک نغول می‌روم، در طلب نشان تو
7. 7 بنده بدید جوهرت، لنگ شده‌ست بر درت·مانده‌ام ای جواهری! بر طرف دکان تو
8. 8 شاد شود دل و جگر، چون بگشایی آن کمر·بازگشا تو خوش قبا، آن کمر از میان تو
9. 9 تا نظری به جان کنی، جان مرا چو کان کنی·در تبریز شمسِ دین، نقد رسم به کان تو