全詩 ↗

1. 1 چهرهٔ زرد مرا بین و مرا هیچ مگو·دردِ بی‌حد بنگر، بهر خدا هیچ مگو
2. 2 دلِ پرخون بنگر، چشمِ چو جیحون بنگر·هر چه بینی بگذر، چون و چرا هیچ مگو
3. 3 دیٖ خیال تو بیامد به در خانهٔ دل·در بزد گفت: «بیا، در بگشا، هیچ مگو»
4. 4 دست خود را بگزیدم که فِغان از غم تو·گفت: «من آن توام، دست مخا، هیچ مگو
5. 5 تو چو سُرنای منی، بی‌لب من ناله مکن·تا چو چنگت ننوازم، ز نوا هیچ مگو»
6. 6 گفتم: «این جان مرا، گرد جهان چند کشی؟»·گفت: «هر جا که کشم زود بیا، هیچ مگو»
7. 7 گفتم: «ار هیچ نگویم تو روا می‌داری؟·آتشی گردی و گویی که درآ، هیچ مگو؟»
8. 8 همچو گل خنده زد و گفت: «درآ تا بینی·همه آتش سمن و برگ و گیا، هیچ مگو»
9. 9 همه آتش گل گویا شد و با ما می‌گفت:·«جز ز لطف و کرم دلبر ما هیچ مگو»