全詩 ↗

1. 1 چو آفتاب برآمد ز قعر آب سیاه·ز ذره ذره شنو لا اله الا الله
2. 2 چه جای ذره که چون آفتاب جان آمد·ز آفتاب ربودند خود قبا و کلاه
3. 3 ز آب و گل چو برآمد مه دل آدم وار·صد آفتاب چو یوسف فروشود در چاه
4. 4 سری ز خاک برآور که کم ز مور نه‌ای·خبر ببر بر موران ز دشت و خرمنگاه
5. 5 از آن به دانه پوسیده مور قانع شد·که او ز سنبل سرسبز ما نبود آگاه
6. 6 بگو به مور بهار است و دست و پا داری·چرا ز گور نسازی به سوی صحرا راه
7. 7 چه جای مور سلیمان درید جامه شوق·مرا مگیر خدا زین مثال‌های تباه
8. 8 ولی به قد خریدار می‌برند قبا·اگر چه جامه دراز است هست قد کوتاه
9. 9 بیار قد درازی که تا فروبریم·قبا که پیش درازیش بسکلد زه ماه
10. 10 خموش کردم از این پس که از خموشی من·جدا شود حق و باطل چنانک دانه ز کاه