全詩 ↗

1. 1 ای که غریب آتشی در دل و جان ما زدی·آتش دل مقیم شد تو به سفر چرا شدی
2. 2 آتش تو مقیم شد با دل من ندیم شد·آتش خویش را بگو کآب حیات آمدی
3. 3 چاشنی خیال تو می‌بدرد دل مرا·ای غم او چو شکری ای دل من چو کاغذی
4. 4 شمع بدان صبور شد تا همگیش نور شد·نور به است از همه خاصه که نور سرمدی
5. 5 نور دمی که عاق شد طالب روح طاق شد·ماه مرا محاق شد بی‌مه فضل ایزدی
6. 6 بازرسید آیتی از طرف عنایتی·وحدت بی‌نهایتی گشت امام و مقتدی
7. 7 بست پلنگ قهر را بازگشاد مهر را·قبه ببست شهر را شهر برست از بدی