全詩 ↗

1. 1 سحرگه گفتم آن مه را که ای من جسم و تو جانی·بدین حالم که می‌بینی وزان نالم که می‌دانی
2. 2 ورای کفر و ایمانی و مرکب تند می‌رانی·چه بس بی‌باک سلطانی همین می‌کن که تو آنی
3. 3 یکی بازآ به ما بگذر به بیشه جان‌ها بنگر·درختان بین ز خون تر به شکل شاخ مرجانی
4. 4 شنودی تو که یک خامی ز مردان می‌برد نامی·نمی‌ترسد که خودکامی نهد داغش به پیشانی
5. 5 مشو تو منکر پاکان بترس از زخم بی‌باکان·که صبر جان غمناکان تو را فانی کند فانی
6. 6 تو باخویشی به بی‌خویشان مپیچ ای خصم درویشان·مزن تو پنجه با ایشان به دستانی که نتوانی
7. 7 که شمس الدین تبریزی به جان بخشی و خون ریزی·ز آتش برکند تیزی به قدرت‌های ربانی