全詩 ↗

1. 1 آن زلف مسلسل را گر دام کنی حالی·در عشق جهانی را بدنام کنی حالی
2. 2 می جوش ز سر گیرد خمخانه به رقص آید·گر از شکر قندت در جام کنی حالی
3. 3 از چشم چو بادامت در مجلس یک رنگی·هر نقل که پیش آید بادام کنی حالی
4. 4 حاشا ز عطای تو کان نسیه بود ای جان·گر تشنه بود صادق انعام کنی حالی
5. 5 ای ماه فلک پیما از منزل ما تا تو·صدساله ره ار باشد یک گام کنی حالی
6. 6 از لطف تو از عقرب صد شیر بجوشیده·و آن کره گردون را هم رام کنی حالی
7. 7 بر بام فلک صد در بگشاید و بنماید·گر حارس بامت را بر بام کنی حالی
8. 8 هر خام شود پخته هم خوانده شود تخته·گر صبح رخت جلوه در شام کنی حالی