全詩 ↗

1. 1 جانا به غریبستان چندین به چه می‌مانی·بازآ تو از این غربت تا چند پریشانی
2. 2 صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم·یا راه نمی‌دانی یا نامه نمی‌خوانی
3. 3 گر نامه نمی‌خوانی خود نامه تو را خواند·ور راه نمی‌دانی در پنجهٔ ره-دانی
4. 4 بازآ که در آن محبس قدر تو نداند کس·با سنگ دلان منشین چون گوهر این کانی
5. 5 ای از دل و جان رسته دست از دل و جان شسته·از دام جهان جسته بازآ که ز بازانی
6. 6 هم آبی و هم جویی هم آب همی‌جویی·هم شیر و هم آهویی هم بهتر از ایشانی
7. 7 چند است ز تو تا جان تو طرفه تری یا جان·آمیخته‌ای با جان یا پرتو جانانی
8. 8 نور قمری در شب قند و شکری در لب·یا رب چه کسی یا رب اعجوبه ربانی
9. 9 هر دم ز تو زیب و فر از ما دل و جان و سر·بازار چنین خوشتر خوش بدهی و بستانی
10. 10 از عشق تو جان بردن وز ما چو شکر مردن·زهر از کف تو خوردن سرچشمه حیوانی