全詩 ↗

1. 1 جانا تو بگو رمزی از آتش همراهی·من دم نزنم زیرا دم می‌نزند ماهی
2. 2 بر خیمهٔ این گردون تو دوش قنق بودی·مه سجده همی‌کردت ای ایبک خرگاهی
3. 3 خورشید ز تو گشته صاحب‌کُله گردون·وز بخشش تو دیده این ماه سما ماهی
4. 4 کی هر دو یکی گردد تو آتش و من روغن·وین قسمت چون آمد؟ تو یوسف و من چاهی!
5. 5 هر چند که این جوشم از آتش تو باشد·من بندهٔ آن خلعت گر رانی و گر خواهی
6. 6 این دانش من گشته بر دانش تو پرده·فریاد من مسکین از دانش و آگاهی
7. 7 گه از می و از شاهد گویم مثل لطفش·وین هر دو کجا گنجد در وحدت اللهی
8. 8 شمس الحق تبریزی صبحی که تو خندانی·کی شب بودش در پی یا زحمت بی‌گاهی