全詩 ↗

1. 1 از هر چه ترنجیدی با دل تو بگو حالی·کای دل تو نمی‌گفتی کز خویش شدم خالی
2. 2 این رنج چو در وا شد دعوی تو رسوا شد·زشتی تو پیدا شد بگذار تو نکالی
3. 3 در صورت رنج خود نظاره بکن ای بد·کی باشد با این خود آن مرتبه عالی
4. 4 بنگر که چه زشتی تو بس دیوسرشتی تو·این است که کشتی تو پس از کی همی‌نالی
5. 5 گر رنج بشد مشکل نومید مشو ای دل·کز غیب شود حاصل اندر عوض ابدالی
6. 6 از ذوق چو عوری تو هر لحظه بشوری تو·کای کعبه چه دوری تو از حیزک خلخالی
7. 7 در بادیه مردان را کاری است نه سردان را·کاین بادیه فردان را بزدود ز ارذالی
8. 8 در خدمت مخدومی شمس الحق تبریزی·بشتاب که از فضلش در منزل اجلالی