全詩 ↗

1. 1 هر دلی را گر سوی گلزار جانان خاستی·در دل هر خار غم گلزار جان افزاستی
2. 2 گر نه جوشاجوش غیرت کف برون انداختی·نقش بند جان آتش رنگ او با ماستی
3. 3 ور نبودی پرده دار برق سوزان ماه را·این زمین خاک همچون آسمان درواستی
4. 4 در ره معشوق جان گر پا و پر کار آمدی·ذره ذره در طریقش باپر و باپاستی
5. 5 دیده نامحرمان گردیده بودی عشق را·خود طناب خیمه‌های جمله بر دریاستی
6. 6 گر نه خون آمیز بودی آب چشم عاشقان·بر سر هر آب چشمی نقش آن میناستی
7. 7 روز و شب گر دیده بودی آتش عشق مرا·گرم رو بودی زمانه دی ز من فرداستی
8. 8 خاک باشی خواهد آن معشوق ما ور نی از او·جای هر عاشق ورای گنبد خضراستی
9. 9 حسن شمس الدین تبریزی برافکندی نقاب·گر نه اندر پیش او فراش لا لالاستی