全詩 ↗

1. 1 ای که جان‌ها خاک پایت صورت اندیش آمدی·دست بر در نه درآ در خانه خویش آمدی
2. 2 نیست بر هستی شکستی گرد چون انگیختی·چون تو پس کردی جهان چونی چو واپیش آمدی
3. 3 در دو عالم قاعده نیش است وآنگه ذوق نوش·تو ورای هر دو عالم نوش بی‌نیش آمدی
4. 4 خویش را ذوقی بود بیگانه را ذوق نوی·هم قدیمی هم نوی بیگانه و خویش آمدی
5. 5 بر دل و جان قلندر ریش و مرهم هر دو تو·فقر را ای نور مطلق مرهم و ریش آمدی
6. 6 کیش هفتاد و دو ملت جمله قربان تواند·تا تو شاهنشاه باقربان و باکیش آمدی
7. 7 ای که بر خوان فلک با ماه همکاسه شدی·ماه را یک لقمه کردی کآفتابیش آمدی
8. 8 عقل و حس مهتاب را کی گز تواند کرد لیک·داندی خورشید بی‌گز کز مهان بیش آمدی
9. 9 عشق شمس الدین تبریزی که عید اکبر است·کی تو را قربان کند چون لاغری میش آمدی