全詩 ↗

1. 1 به حق و حرمت آنکه همگان را جانی·قدحی پر کن از آنکه صفتش می‌دانی
2. 2 همه را زیر و زبر کن نه زبر مان و نه زیر·تا بدانند که امروز در این میدانی
3. 3 آتش باده بزن در بُنهِ شرم و حیا·دل مستان بگرفت از طرب پنهانی
4. 4 وقت آن شد که دل رفته به ما بازآری·عقل‌ها را چو کبوتر‌بچگان پرانی
5. 5 نکته می‌گویی در حلقه مستان خراب·خوش بود گنج که درتابد در ویرانی
6. 6 می جوشیده بر این سوختگان گردان کن·پیش خامان بنه آن قلیه و آن بورانی
7. 7 چه شدم من‌؟ تو بگو هم که ‌«چه دانم‌؟» شده‌ام·کی بگوید لب تو حرف بدین آسانی‌؟