沙姆斯集› 抒情詩 2902› 詩節 5 ← 上一節 · 下一節 →
沙姆斯集 · غزل شمارهٔ ۲۹۰۲
- خود خدای است این همه روپوش چیست میکشد اهل خدا را تا خدای
G2902:5
您的語言
尚無你的語言譯文——此乃為全詩一併生成：
ai-draft · gemini-2.5-pro
此節評註
尚未寫就——此為對此詩節在全詩脈絡中的細讀：
全詩 ↗
- 1 ای درآورده جهانی را ز پای·بانگ نای و بانگ نای و بانگ نای
- 2 چیست نی آن یار شیرین بوسه را·بوسه جای و بوسه جای و بوسه جای
- 3 آن نی بیدست و پا بستد ز خلق·دست و پای و دست و پای و دست پای
- 4 نی بهانهست این نه بر پای نی است·نیست الا بانگ پر آن همای
- 5 خود خدای است این همه روپوش چیست·میکشد اهل خدا را تا خدای
- 6 ما گدایانیم و الله الغنی·از غنی دان آنچ بینی با گدای
- 7 ما همه تاریکی و الله نور·ز آفتاب آمد شعاع این سرای
- 8 در سرا چون سایه آمیز است نور·نور خواهی زین سرا بر بام آی
- 9 دلخوشی گاهی و گاهی تنگ دل·دل نخواهی تنگ رو زین تنگنای
ganjoor: sh2902 · public domain