全詩 ↗

1. 1 تو چرا جمله نبات و شکری·تو چرا دلبر و شیرین نظری
2. 2 تو چرا همچو گل خندانی·تو چرا تازه چو شاخ شجری
3. 3 تو به یک خنده چرا راه زنی·تو به یک غمزه چرا عقل بری
4. 4 تو چرا صاف چو صحن فلکی·تو چرا چست چو قرص قمری
5. 5 تو چرا بی‌بنه چون دریایی·تو چرا روشن و خوش چون گهری
6. 6 عاقلان را ز چه دیوانه کنی·ای همه پیشه تو فتنه گری
7. 7 ساکنان را ز چه در رقص آری·ز آدمی و ملک و دیو و پری
8. 8 تو چرا توبه مردم شکنی·تو چرا پرده مردم بدری
9. 9 همه دل‌ها چو در اندیشه توست·تو کجایی به چه اندیشه دری