全詩 ↗

1. 1 آدمیی، آدمیی، آدمی·بسته دمی، زانک نهٔ آن دمی
2. 2 آدمیی را همه در خود بسوز·آن دمیی باش اگر محرمی
3. 3 کم زد آن ماه نو و بدر شد·تا نزنی کم، نرهی از کمی
4. 4 می‌برمی از بد و نیک کسان؟!·آن همه در تست، ز خود می‌رمی
5. 5 حرص خزانست و قناعت بهار·نیست جهان را ز خزان خرمی
6. 6 مغز بری در غم؟! نغزی ببر·بر اسد و پیل زن ار رستمی
7. 7 همچو ملک جانب گردون بپر·همچو فلک خم ده، اگر می‌خمی