全詩 ↗

1. 1 در این جو دل چو دولاب خرابست·که هر سویی که گردد پیشش آبست
2. 2 وگر تو پشت سوی آب داری·به پیش روت آب اندر شتابست
3. 3 چگونه جان برد سایه ز خورشید·که جان او به دست آفتابست
4. 4 اگر سایه کند گردن درازی·رخ خورشید آن دم در نقابست
5. 5 زهی خورشید کاین خورشید پیشش·چو سیماب از خطر در اضطرابست
6. 6 چو سیماب‌ست مه بر کف مفلوج·بجز یک شب دگر در انسکابست
7. 7 به هر سی شب دو شب جمع‌ست و لاغر·دگر فرقت کشد فرقت عذابست
8. 8 اگر چه زار گردد تازه روی‌ست·ضحوکی عاشقان را خوی و دابست
9. 9 زید خندان بمیرد نیز خندان·که سوی بخت خندانش ایابست
10. 10 خمش کن زانک آفات بصیرت·همیشه از سؤالست و جوابست