全詩 ↗

1. 1 دل آمد و دی به گوش جان گفت·ای نام تو این که می‌نتان گفت
2. 2 درنده آنک گفت پیدا·سوزنده آنک در نهان گفت
3. 3 چه عذر و بهانه دارد ای جان·آن کس که ز بی‌نشان نشان گفت
4. 4 گل داند و بلبل معربد·رازی که میان گلستان گفت
5. 5 آن کس نه که از طریق تحصیل·آموخت ز بانگ بلبلان گفت
6. 6 صیادی تیر غمزه‌ها را·آن ابروهای چون کمان گفت
7. 7 صد گونه زبان زمین برآورد·در پاسخ آن چه آسمان گفت
8. 8 ای عاشق آسمان قرین شو·با او که حدیث نردبان گفت
9. 9 زان شاهد خانگی نشان کو·هر کس سخنی ز خاندان گفت
10. 10 کو شعشعه‌های قرص خورشید·هر سایه نشین ز سایه بان گفت
11. 11 با این همه گوش و هوش مستست·زان چند سخن که این زبان گفت
12. 12 چون یافت زبان دو سه قراضه·مشغول شد و به ترک کان گفت
13. 13 وز ننگ قراضه جان عاشق·ترک بازار و این دکان گفت
14. 14 در گوشم گفت عشق بس کن·خاموش کنم چو او چنان گفت