沙姆斯集› 抒情詩 490› 詩節 3 ← 上一節 · 下一節 →

沙姆斯集 · غزل شمارهٔ ۴۹۰

  1. ز پیش آب و گل من بدید روح تو را خرد بگفت که سجده کنش که او شه توست

G490:3

您的語言

尚無你的語言譯文——此乃為全詩一併生成：

此節評註

尚未寫就——此為對此詩節在全詩脈絡中的細讀：

全詩 ↗

  1. 1 مرا چو زندگی از یاد روی چون مه توست·همیشه سجده گهم آستان خرگه توست
  2. 2 به هر شبی کشدم تا به روز زنده کند·نوای آن سگ کو پاسبان درگه توست
  3. 3 ز پیش آب و گل من بدید روح تو را·خرد بگفت که سجده کنش که او شه توست
  4. 4 سجود کرد و در آن سجده ماند تا به ابد·نهاده روی بر آن خاک خوش که او ره توست
  5. 5 چه باشدت اگر این شوره خاک را که منم·به نعل بازنوازی که آن گذرگه توست
  6. 6 ایا دو دیده تبریز شمس دین به حق·تو کهربای دلی دل به عاشقی که توست

ganjoor: sh490 · public domain