全詩 ↗

1. 1 تو مردی و نظرت در جهان جان نگریست·چو باز زنده شدی زین سپس بدانی زیست
2. 2 هر آن کسی که چو ادریس مرد و بازآمد·مدرس ملکوتست و بر غیوب حفیست
3. 3 بیا بگو به کدامین ره از جهان رفتی·و زان طرف به کدامین ره آمدی که خفیست
4. 4 رهی که جمله جان‌ها به هر شبی بپرند·که شهر شهر قفس‌ها به شب ز مرغ تهیست
5. 5 چو مرغ پای ببسته‌ست دور می‌نپرد·به چرخ می‌نرسد وز دوار او عجمیست
6. 6 علاقه را چو ببرد به مرگ و بازپرد·حقیقت و سر هر چیز را ببیند چیست
7. 7 خموش باش که پرست عالم خمشی·مکوب طبل مقالت که گفت طبل تهیست