全詩 ↗

1. 1 جز لطف و جز حلاوت خود از شکر چه آید·جز نور بخش کردن خود از قمر چه آید
2. 2 جز رنگ‌های دلکش از گلستان چه خیزد·جز برگ و جز شکوفه از شاخ تر چه آید
3. 3 جز طالع مبارک از مشتری چه یابی·جز نقدهای روشن از کان زر چه آید
4. 4 آن آفتاب تابان مر لعل را چه بخشد·وز آب زندگانی اندر جگر چه آید
5. 5 از دیدن جمالی کو حسن آفریند·بالله یکی نظر کن کاندر نظر چه آید
6. 6 ماییم و شور مستی مستی و بت پرستی·زین سان که ما شدستیم از ما دگر چه آید
7. 7 مستی و مستتر شو بی‌زیر و بی‌زبر شو·بی خویش و بی‌خبر شو خود از خبر چه آید
8. 8 چیزی ز ماست باقی مردانه باش ساقی·درده می رواقی زین مختصر چه آید
9. 9 چون گل رویم بیرون با جامه‌های گلگون·مجنون شویم مجنون از خواب و خور چه آید
10. 10 ای شه صلاح دین تو بیرون مشو ز صورت·بنما فرشتگان را تو کز بشر چه آید