全詩 ↗

1. 1 نماز شام چو خورشید در غروب آید·ببندد این ره حس راه غیب بگشاید
2. 2 به پیش درکند ارواح را فرشته خواب·به شیوه گله بانی که گله را پاید
3. 3 به لامکان به سوی مرغزار روحانی·چه شهرها و چه روضاتشان که بنماید
4. 4 هزار صورت و شخص عجب ببیند روح·چو خواب نقش جهان را از او فروساید
5. 5 هماره گویی جان خود مقیم آن جا بود·نه یاد این کند و نی ملالش افزاید
6. 6 ز بار و رخت که این جا بر آن همی‌لرزید·دلش چنان برهد که غمیش نگزاید