بخش ۵۷ - یکی پرسید از عالمی عارفی کی اگر در نماز کسی بگرید به آواز و آه کند و نوحه کند نمازش باطل شود جواب گفت کی نام آن آب دیده است تا آن گرینده چه دیده است اگر شوق خدا دیده است و می‌گرید یا پشیمانی گناهی نمازش تباه نشود بلک کمال گیرد کی لا صلوة الا بحضور القلب و اگر او رنجوری تن یا فراق فرزند دیده است نمازش تباه شود کی اصل نماز ترک تن است و ترک فرزند ابراهیم‌وار کی فرزند را قربان می‌کرد از بهر تکمیل نماز و تن را به آتش نمرود می‌سپرد و امر آمد مصطفی را علیه‌السلام بدین خصال کی فاتبع ملة ابراهیم لقد کانت لکم اسوة حسنة فی‌ابراهیم

一人向一位博學的修行者請教：「如果在禮拜中有人大聲哭泣、嘆息、哀號，他的禮拜會無效嗎？」他回答說：「那淚水之名在於哭泣者看見了什麼。如果他因對真主的渴望而哭泣，或者因悔罪而哭泣，他的禮拜不會失效，反而會趨於圓滿。因為禮拜若非心靈在場，便無效。如果他因身體不適或思念子女而哭泣，他的禮拜便會失效。因為禮拜的本質是捨棄身體，捨棄子女，像易卜拉欣那樣，為了完成禮拜而獻祭子女，為了真主而將身體投入南魯德的火中。聖者穆斯塔法（願主賜福他）奉命擁有這些特質：所以你當遵循易卜拉欣的宗教。易卜拉欣確是你們的好榜樣。