M1:2782 — پس نقیبان پیش او باز آمدند / بس گلاب لطف بر جیبش زدند

این بیت لحظه‌ای کلیدی در داستان مرد عرب بادیه‌نشین را به تصویر می‌کشد. او پس از سفری طولانی و دشوار، با هدیه‌ای ناچیز (کوزه‌ای آب) به دربار پرشکوه خلیفه رسیده است. در اینجا، مولانا نشان می‌دهد که دربانان و کارگزاران خلیفه (نقیبان)، که نمایندهٔ درگاه معنوی هستند، نه تنها او را به خاطر ظاهر فقیرانه و هدیهٔ ساده‌اش تحقیر نمی‌کنند، بلکه با نهایت لطف و احترام به استقبالش می‌آیند.

استعارهٔ «گلاب لطف بر جیبش زدند» بسیار زیباست. پاشیدن گلاب در فرهنگ ایرانی نشانهٔ خوشامدگویی، احترام و ارزشمند دانستن مهمان است. مولانا با ترکیب «لطف» و «گلاب» نشان می‌دهد که این استقبال صرفاً یک تشریفات خشک درباری نیست، بلکه سرشار از مهربانی و عطوفت حقیقی است. این کارگزاران، نیاز درونی و خستگی راه آن مرد را «بی‌گفتگو» درک می‌کنند (چنانکه در بیت بعدی می‌آید) و پیش از آنکه او سخنی بگوید، با محبت خود او را آرامش می‌بخشند. این رفتار، نمادی از لطف الهی است که پیش از درخواست بنده، شامل حال او می‌شود.