M1:524 — پیشِ هستِ او بباید نیست بود / چیست هستی پیش او کور و کبود

这句诗是鲁米对苏菲（Sufi）核心思想“寂灭”（fanā'）的诗意表达。它直接回应了前一句诗：“赞美祂，其实是放弃赞美，因为赞美本身就证明了‘我’的存在，而‘我’的存在是一种过错。”

鲁米论证说，在上帝无限、绝对的“存有”（hastī）面前，人有限的、被造的“存有”——即我们的自我意识和个体身份——必须化为“虚无”（nīstī）。这不是指物理上的死亡，而是指意识层面的消融，即放弃将自我视为独立于上帝的实体。如果一个人紧抓着这个孤立的“自我”，那么在神圣实在面前，这个“自我”就如同一个“盲目”（kūr）的东西，因为它看不见真理的太阳。同时，它也是“青肿淤伤的”（kabūd），这个词在波斯诗歌中常与悲伤、哀悼联系在一起。这个“自我”因与本源分离而痛苦，因自身的局限而忧伤，就像一个处于哀悼中的人，脸色发青，生命凝滞如冰。

因此，这句诗描绘了两种存在的状态：一种是化为“虚无”，融入神圣的“存有”之海，从而获得真正的“看见”与生命；另一种是固守自我，结果只能是灵性上的盲目和存在性的悲伤。

مولانا در این بیت به یکی از اصلی‌ترین مفاهیم عرفان اسلامی، یعنی «فنا» (نیست شدن)، اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که ستایش خداوند از سوی انسان، خود نشانه‌ای از «هستی» و «من» ستایشگر است، و همین «من بودن» در برابر وجود مطلق خداوند، یک خطای بزرگ است.

از این رو، تنها راه درست برای مواجهه با هستی خداوند، «نیست شدن» است. هستی ما در برابر او، مانند موجودی «کور» است که توانایی دیدن نور حقیقت را ندارد و «کبود» است، یعنی از سرمای دوری و ضربات حوادث، رنجور و بی‌جان شده است. این هستیِ ناقص و محدود، حجابی است که مانع از درک کامل حضور الهی می‌شود. بنابراین، سالک باید از این خودیِ محدود عبور کند تا در وجود بی‌نهایت او محو گردد.