阅读› 卷 1› 弟子们抗议大臣的闭关› 诗联 647
M1:647 — انبیا چون جنس عِلّیّین بُدند / سوی عِلّیّینِ جان و دل شدند
M1:647
释义 · به زبانِ تو — 你的语言 · AI
پیامبران چون سرشت و ذاتشان آسمانی و والا بود، به طور طبیعی به سوی امور متعالی و معنوی که همان بهشتِ جان و دل است، کشیده شدند.
این بیت در ادامهٔ بحث جبر و اختیار، به توضیح گرایش ذاتی انسان‌ها می‌پردازد. مولانا بیان می‌کند که هر کسی به سوی چیزی کشیده می‌شود که با آن «هم‌جنس» است. در بیت قبل، او کافران را به «سجّین» (پایین‌ترین مرتبه) تشبیه کرد که به زندان (سجن) دنیا علاقه‌مندند. در این بیت، در مقابل، پیامبران را از جنس «علّیّین» (بلندترین جایگاه) معرفی می‌کند.
«علّیّین» در قرآن به جایگاه نیکوکاران و دفتر ثبت اعمال آنان اشاره دارد. مولانا از این واژه استفاده می‌کند تا بگوید سرشت پیامبران الهی و آسمانی است. به همین دلیل، تمام میل و حرکتشان به سوی «علّیّینِ جان و دل» است؛ یعنی به سوی مراتب والای روحانی، معنویت، و قرب به خداوند. این گرایش برای آنها یک انتخاب طبیعی و برآمده از ذاتشان است، نه یک تکلیف تحمیلی. همان‌طور که پرنده به سوی آشیانه خود پرواز می‌کند، پیامبران نیز به سوی اصل و مبدأ معنوی خود در حرکت‌اند.
- عِلّیّین
- بالاترین جایگاه در بهشت؛ مقام مقربان و نیکان. در قرآن ذکر شده است.
- جنس
- از نوعِ، از سنخِ، هم‌سرشت
- بُدند
- بودند (شکل کهن)
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.