阅读› 卷 2› 总督命令那个人：“把你种在路边的荆棘拔掉！”› 诗联 1228
M2:1228 — همچو آن شخص درشت خوشسخن / در میان ره نشاند او خاربن
M2:1228
释义 · به زبانِ تو — 你的语言 · AI
Este verso introduce la parábola de un hombre que, a pesar de sus palabras melosas, comete un acto dañino —plantar un espino en un camino público— que representa un mal hábito o un pecado.
Este verso inicia una de las parábolas más famosas del Masnavi: la del hombre que planta un espino en mitad de un camino público. Rumi lo describe con una contradicción deliberada: es durusht (رُشت, rudo, áspero) en sus actos, pero khwush-sukhan (خوشسخن, de dulce hablar) en sus palabras. Esta dualidad es el núcleo de la historia.
La acción de plantar el espino es una metáfora de adquirir un mal hábito, un rasgo de carácter destructivo o un pecado. Al principio, puede parecer algo pequeño e inofensivo. Sin embargo, al estar «en medio del camino», afecta no solo al individuo sino a toda la comunidad, obstaculizando el paso y causando daño a otros.
La historia que sigue explora las consecuencias de la procrastinación. La gente se queja, el gobernador le ordena que lo arranque, y el hombre siempre responde con promesas suaves y evasivas: «Sí, lo haré mañana». El espino, mientras tanto, crece más fuerte y con raíces más profundas, mientras que el hombre envejece y se debilita. El punto de Rumi es que cuanto más tiempo dejamos que un mal hábito se arraigue, más difícil se vuelve erradicarlo, hasta que finalmente nos supera.
- درشت
- Duro, rudo, áspero. Aquí se refiere a la naturaleza dañina de la acción del hombre, en contraste con sus palabras.
- خوشسخن
- De habla dulce, elocuente. Describe la habilidad del hombre para aplacar a los demás con promesas y excusas, a pesar de su conducta perjudicial.
- خاربن
- Arbusto espinoso, zarza. Es la imagen central de la parábola, simbolizando un mal hábito, un vicio o un pecado que crece con el tiempo.
این بیت داستان مردی را آغاز میکند که با وجود سخنان فریبنده و خوشایند، رفتاری زشت و آسیبرسان داشت و بوتهی خاری در راه مردم کاشت.
این بیت سرآغاز یکی از تمثیلهای مشهور مثنوی است که مولانا برای توضیح اهمیت مبارزه با نفس و رذایل اخلاقی در جوانی بیان میکند. داستان درباره مردی است که شخصیتی دوگانه دارد: از یک سو «خوشسخن» است و ظاهری آراسته و موجه دارد، اما از سوی دیگر «درشت» و بیملاحظه است و با کاشتن یک «خاربن» (بوته خار) در راه عمومی، به دیگران آزار میرساند.
این بوتهی خار نماد یک صفت بد، یک گناه یا یک عادت زشت در وجود انسان است. در ابتدای کار، این خار یک نهال کوچک و ضعیف است که به راحتی میتوان آن را از ریشه درآورد. اما صاحب آن، با امروز و فردا کردن و به تعویق انداختن، به آن فرصت رشد میدهد.
نکتهی کلیدی در این بیت، تضاد میان «خوشسخن» و «درشت» بودن مرد است. این تضاد نشان میدهد که چگونه ظاهری فریبنده میتواند باطنی آسیبرسان را پنهان کند. مولانا با این داستان هشدار میدهد که نباید فریب وعدههای نفس اماره را خورد که به ما میگوید «فردا» توبه خواهیم کرد یا عادت بدمان را کنار خواهیم گذاشت. هر روز که میگذرد، آن عادت بد (خاربن) ریشهدارتر و قویتر میشود و ما (شخص) ضعیفتر و ناتوانتر میشویم و کندن آن دشوارتر و حتی ناممکن میگردد.
- درشت
- در اینجا به معنی بیادب، گستاخ، خشن و بیملاحظه.
- خاربن
- بوتهی خار، درخت خار.
- ره
- راه (شکل کوتاه شده و شاعرانه).
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.