M2:1333 — زان شهنشاه همایون‌نعل بود / که سراسر طور سینا لعل بود

Este verso es la culminación de una meditación sobre el «corazón» (del) como una montaña que puede recibir el eco de la voz divina. Rumi evoca la historia coránica de Moisés en el Monte Sinaí, donde la montaña se desmoronó ante la manifestación de la gloria de Dios (Corán 7:143).

Aquí, Rumi intensifica esa imagen: la presencia del «Rey de auspicioso andar» —una metáfora de la manifestación divina o del guía espiritual perfecto— no destruye la montaña, sino que la transmuta. Todo el monte, de piedra ordinaria, se convierte en un brillante rubí (laʿl). Este milagro no es un evento externo, sino una descripción de la alquimia espiritual que ocurre dentro del buscador. Cuando el corazón es tocado por lo Divino, su naturaleza básica se transforma en algo precioso, vivo y luminoso.

El verso sirve como un contraste poderoso. Si una montaña de roca puede experimentar tal transformación, Rumi pregunta en el siguiente verso: «¿Somos nosotros, oh grupo, inferiores a una piedra?» Con ello, nos insta a no ser más duros e insensibles que una montaña, y a abrir nuestros propios «corazones-montaña» a la misma influencia transfiguradora.

این بیت به داستان تجلی خداوند بر کوه طور برای حضرت موسی اشاره دارد. مولانا می‌گوید آن رویداد شگرف که کوه سخت را به گوهری درخشان و ارزشمند (لعل) تبدیل کرد، صرفاً یک معجزهٔ بیرونی نبود، بلکه نشانی از ذات بابرکت و فرخندهٔ «شهنشاه» حقیقی، یعنی خداوند، بود.

در ابیات قبل، مولانا «کوه دل» را به کوه طور تشبیه کرده است. همان‌طور که تجلی الهی کوه طور را دگرگون ساخت، تجلی حق در دل عارف نیز آن را زنده، جوشان و پر از چشمه‌های معرفت می‌کند. عبارت «همایون‌نعل» تصویری شاعرانه است که نشان می‌دهد حتی کوچکترین اثر و نشانه‌ای از آن پادشاه هستی (مانند نعل اسب او) چنان مبارک و فرخنده است که می‌تواند جمادی بی‌جان را به گوهری تابناک بدل کند. این بیت تأکید می‌کند که منشأ همهٔ دگرگونی‌های معنوی و برکات، ذات خداوند است و هر ارزشی از او سرچشمه می‌گیرد.