M2:1750 — وحی آمد سوی موسی از خدا / بندهٔ ما را ز ما کردی جدا

این بیت آغاز عتاب و سرزنش خداوند به موسی است. موسی (ع) که نماد عقل، شریعت و ظاهر دین است، چوپانی را به خاطر دعاهای ساده و انسان‌وارش توبیخ کرده بود. او از چوپان خواسته بود که خدا را به شیوه‌ای «صحیح» و «عالمانه» ستایش کند. اما خداوند در اینجا به موسی وحی می‌کند که این کار او اشتباه بوده است.

نکته‌ی اصلی این است که موسی با این کار، «فصل» و جدایی ایجاد کرده، در حالی که وظیفه‌ی پیامبران «وصل» کردن و نزدیک ساختن بندگان به خداست. خداوند به موسی می‌فهماند که راه رسیدن به او یکی نیست و هر کس از مسیری و با زبانی خاص با معشوق خود سخن می‌گوید. مهم، سوز و صداقت درون است، نه صرفاً آداب و صورت بیرونی عبادت.

مولانا در این داستان، تقابل میان عشق (نماینده‌اش چوپان) و عقل جزئی یا شریعت‌مداری خشک (نماینده‌اش موسی) را به تصویر می‌کشد. خداوند جانب عشق را می‌گیرد و به موسی یادآوری می‌کند که او از ظاهر و الفاظ فراتر است و به قلب‌های سوزان بندگانش نظر دارد، حتی اگر بیانشان خام و ساده‌لوحانه باشد. این سرزنش، در واقع درسی بزرگ به همه‌ی کسانی است که دیگران را بر اساس ظاهر و آداب پرستش‌شان قضاوت می‌کنند.