阅读› 卷 2› 真主责备摩西（愿主福安之）为了那个牧羊人› 诗联 1758
M2:1758 — من نگردم پاک از تسبیحِشان / پاک هم ایشان شوند و دُرفِشان
M2:1758
释义 · به زبانِ تو — 你的语言 · AI
خداوند به ستایش بندگان نیازی ندارد؛ این عبادت و ستایش است که خودِ انسان را پاکیزه و متعالی میسازد و جوهر وجودیاش را شکوفا میکند.
این بیت در ادامهٔ پاسخ خداوند به موسی (ع) است که چوپانی را به خاطر نیایش ساده و عاشقانهاش سرزنش کرده بود. خداوند به موسی یادآوری میکند که ذات او بینیاز مطلق است و با تسبیح و ستایش آفریدگان، چیزی به کمال او افزوده نمیشود. در واقع، این عبادت و نیایش، هرچند در ظاهر ساده و حتی خطاآمیز باشد، وسیلهای برای رشد و پالایش خودِ بنده است.
تعبیر «دُرفشان» (گوهرافشان) تصویری زیبا از این تحول درونی است. وقتی انسان با صداقت و از صمیم قلب به ستایش معبود میپردازد، دهان و جانش کلماتی ارزشمند همچون مروارید میپراکند. این عمل، روح او را صیقل میدهد و او را پاک و ارزشمند میسازد. بنابراین، هدف از عبادت، سود رساندن به خدا نیست، بلکه بخشایشی (جودی) از سوی خداست تا بندگان از طریق آن به کمال برسند.
- تسبیح
- پاک و منزه دانستن خدا، ستایش، نیایش
- دُرفِشان
- گوهرافشان، کسی که مروارید میپراکند، کنایه از سخنان ارزشمند و گرانبها گفتن
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.