M2:24 — آنک در خلوت نظر بر دوخته‌ست / آخر آن را هم ز یار آموخته‌ست

This couplet addresses a potential misunderstanding. After urging the reader to seek a "Friend of God" (yār-e khodā'ī), Rumi anticipates an objection: what about the value of solitude (khalvat) and private contemplation? The verse affirms that even the ability to practice true solitude—to close one's eyes to the world and focus inwardly—is not an innate skill. It is a spiritual discipline taught and transmitted by a guide, a yār.

The point is that one does not simply decide to be a mystic. The path requires instruction. The very capacity for fruitful inner withdrawal is a gift received from companionship with an enlightened soul. This counters the idea of a purely self-directed spiritual path, reinforcing the preceding verses' theme: a true friend is essential for spiritual progress. As the next line clarifies, solitude is meant to be a retreat from the unworthy (aghyār), not from the true Friend who makes such a retreat meaningful.

مولانا در این بخش از مثنوی بر اهمیت حیاتی «یار خدایی» یا همان پیر و مرشد در راه سلوک تأکید می‌کند. او استدلال می‌کند که همراهی با عقل دیگران نور هدایت را می‌افزاید، همان‌طور که همنشینی با نفس امّاره، تاریکی و گمراهی را بیشتر می‌کند.

در این میان، ممکن است این پرسش پیش بیاید که پس جایگاه «خلوت» و انزوا در عرفان چیست؟ آیا این دو با هم در تضاد نیستند؟ بیت مورد نظر دقیقاً به همین نکته می‌پردازد. مولانا پاسخ می‌دهد که حتی آن عارفی که در گوشه‌ی تنهایی خود به مراقبه نشسته و چشم از جهان مادی فروبسته، خودِ این روش و این حال معنوی را از یک «یار» و راهنما آموخته است. خلوت‌نشینی امری خودساخته و من‌درآوردی نیست، بلکه فنی است که استاد به شاگرد تعلیم می‌دهد.

بیت بعدی این مفهوم را روشن‌تر می‌کند: «خلوت از اغیار باید، نه ز یار». یعنی انزوا و دوری باید از بیگانگان و هرآنچه غیر از خداست باشد، نه از دوست و راهنمای الهی. بنابراین، حضور مرشد نه تنها با خلوت منافاتی ندارد، بلکه شرط لازم برای یک خلوت صحیح و پرثمر است. بدون راهنمایی او، خلوت می‌تواند به دام خودبینی و گمراهی تبدیل شود.