M3:730 — گرمی، آنِ اولیا و انبیاست / باز بی‌شرمی پناه هر دغاست

این بیت یک اصل مهم در عرفان و معنویت را بیان می‌کند و در بطن داستان شغالی است که با رنگین کردن خود، ادعای طاووس بودن می‌کند. مولانا میان دو مفهوم تمایز قائل می‌شود: «گرمی» و «بی‌شرمی».

گرمی در اینجا به معنای حرارت و شور و حالِ اصیل معنوی است؛ آن جذبه‌ای که از ارتباط حقیقی با مبدأ عالم سرچشمه می‌گیرد و وجود فرد را روشن می‌کند. این ویژگی، به گفتهٔ مولانا، موهبتی الهی است که به انبیا و اولیا (انسان‌های کامل و دوستان خدا) عطا شده است. این یک کیفیت درونی و واقعی است که نیازی به نمایش و اثبات ندارد و از خود فرد نمی‌جوشد، بلکه از منبعی بالاتر به او می‌رسد.

در مقابل، بی‌شرمی قرار دارد. وقتی کسی فاقد آن «گرمی» اصیل است اما می‌خواهد جایگاه و توجه دیگران را به دست آورد، به حیله و تقلب (دغا) روی می‌آورد. او با گستاخی و بی‌حیایی، ادعایی می‌کند که حقیقتی پشت آن نیست. این «بی‌شرمی» پناهگاه اوست، زیرا تنها راهی است که می‌تواند خلأ درونی خود را بپوشاند و دیگران را فریب دهد. همان‌طور که شغالِ داستان، چون نمی‌توانست واقعاً طاووس باشد، با رنگ کردن پوست خود و تکبر ورزیدن، به دروغ و بی‌شرمی پناه برد تا جایگاهی را که شایسته‌اش نبود، غصب کند.