M6:2944 — موش در منقار زاغ و چغز هم / در هوا آویخته پا در رتم

این بیت نقطه اوج بصری در داستان دوستی نامتعارف یک موش و یک قورباغه است. آن دو برای اینکه از هم جدا نشوند، پای خود را با ریسمانی بلند به یکدیگر می‌بندند. این ریسمان نماد تعلق و وابستگی است. ناگهان، کلاغی از راه می‌رسد و موش را به منقار می‌گیرد و به آسمان می‌برد.

نتیجهٔ این اتفاق، صحنه‌ای است که این بیت توصیف می‌کند: کلاغ در آسمان، موش در منقار او، و قورباغه که از عمق آب بیرون کشیده شده، با پایی که در ریسمان گیر کرده، در هوا آویزان است. این تصویر غریب و تا حدی مضحک، پیامدهای فاجعه‌بار یک «یار ناجنس» و یک وابستگی نابجا را به نمایش می‌گذارد. مردمی که از پایین این صحنه را می‌بینند، شگفت‌زده می‌شوند که چگونه یک کلاغ توانسته قورباغه‌ای را از آب صید کند، غافل از اینکه این مصیبت نتیجهٔ آن دوستی و اتصال بی‌فکرانه است. مولانا از این داستان نتیجه می‌گیرد که همنشین بد و تعلقات نابجا، فرد را به موقعیت‌هایی می‌کشاند که هیچ تناسبی با طبیعت و جایگاه او ندارد و سرانجامش رسوایی و نابودی است.