阅读› 卷 6› 国王的儿子们违背了父亲的所有忠告和劝诫，前往那个被禁止的城堡，因为“人对被禁止的事物总是贪婪的”。我们表现出了顺从，但你的恶习却不懂得购买顺从。他们因此陷入了灾难的深渊。他们的自责的灵魂对他们说：“难道没有警告者来过你们这里吗？”他们哭泣着，悔恨地说：“如果我们当初听从或明智，我们就不会成为地狱的居民了。”› 诗联 3751

M6:3751 — صورت یاری که سوی او شوی / از برای مونسی‌اش می‌روی

صورت یاری که سوی او شویاز برای مونسی‌اش می‌روی
✦ 以中文呈现此诗联

M6:3751

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 摘自他的玛斯纳维讲座录音

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: به سوی یار و معشوقی که روانه می‌شوی به خاطر یافتن انس و همدمی با اوست که می‌روی.

معنا: این بیت بیان می‌کند که هر حرکتی به سوی یک «صورت» یا پدیده‌ای محسوس، در حقیقت برای رسیدن به یک معنای «بی‌صورت» و لذت باطنیِ همراهی و انس است. یعنی اگرچه به سوی یار می‌روی، اما مقصود نهایی تو از این سفر، «انس» و «مونسی» است که خود مفهومی انتزاعی و بی‌صورت است.

شرح

این بیت در ادامهٔ بحث عمیق مولانا پیرامون «بی‌صورتی» و «صورت‌پرستی» می‌آید. من همواره بر این نکته تأکید کرده‌ام که کلید فهم مثنوی، دریافت این نکته است که این جهانِ پُر از صورت، از «بی‌صورت» بیرون آمده است و غایت همهٔ صورت‌ها، رسیدن به آن بی‌صورت است. مولانا این حرکت از صورت به بی‌صورت را در زندگی روزمرهٔ ما نیز ردیابی می‌کند و نشان می‌دهد که حتی وقتی ما به سمت یک امر محسوس و «باصورت» حرکت می‌کنیم، آنچه در ژرفای جان ما را به حرکت وامی‌دارد، یک «ذوق بی‌صورت» است.

همین‌جا مولانا می‌گوید که حرکت ما به سوی شهرها، به سوی گردشگری، به سوی یک مکان مشخص، همواره به دنبال یک «ذوق بی‌صورت» است؛ یک لذت، یک خوشی، که خودش مکان‌دار و زمان‌دار نیست. این بیت مصداق دقیق‌تری از همین قاعده را بیان می‌کند: وقتی به سوی «صورت یاری» می‌رویم، آیا فی‌الواقع به خود صورت او می‌چسبیم؟ خیر. آنچه ما را به حرکت وامی‌دارد، «مونسی» و انس گرفتن با اوست. این انس، این همراهی، این قرابتِ روحی، خود مفهومی بی‌صورت و انتزاعی است. بنابراین، ما به حقیقت از طریق یک صورت، به سوی یک بی‌صورت دیگر رفته‌ایم. این حرکت سلسله‌وار ادامه می‌یابد تا به «بی‌صورت مطلق»، یعنی خداوند، برسیم.

مولانا صراحتاً می‌فرماید: «پس به معنی سوی بی‌صورت شدی / گرچه زان مقصود غافل آمدی». یعنی اگرچه ما در ظاهر گمان می‌کنیم به سوی یک یارِ باصورت می‌رویم، اما در باطن و به حقیقت، این «انس بی‌صورت» است که ما را می‌کشد و در نهایت، به بی‌صورت مطلق رهنمون می‌شود. این را من با قاطعیت می‌گویم که همهٔ آدمیان در این جهان، خواسته یا ناخواسته، آگاهانه یا ناآگاهانه، «بی‌صورت‌جو» هستند و دنبال خدا می‌گردند. حتی کسی که به دنبال لذت‌های جسمانی یا مادی می‌رود، در واقع از «صورتِ» آن لذت‌ها فراتر می‌رود و به دنبال «بی‌هوشی» و تجربه‌ای بی‌صورت از آن لذت‌هاست، هرچند که مرتبهٔ این بی‌هوشی و بی‌صورتی متفاوت باشد.

در همین زمینه است که مولانا، پیش‌تر از این بیت، در باب «کد» (گدایی) سخن می‌گوید و می‌فرماید که اگر «صورتی از صورت دیگر کمال گر بجوید / باشد آن عین ضلال». یعنی گدایی از یک محتاج دیگر، یا طلب کمال از یک صورت دیگر، عین گمراهی است. «کیف یسأل محتاج محتاجاً؟» این پرسشی است که همواره باید به آن اندیشید. وقتی ما به سوی یک صورت می‌رویم و از آن چیزی می‌طلبیم، باید آگاه باشیم که آن صورت خود نیز محتاج است و از بی‌صورت روزی می‌گیرد. بنابراین، حرکت نهایی باید به سوی بی‌صورت مطلق باشد. این مثل همان مثالی است که گفتم: «چاله بکنید، آب کم جو، تشنگی آور به دست / تا بجوشد آبت از بالا و پست». باید دست‌ها را خالی کرد و از خود تهی شد تا بی‌صورت در ما بریزد. سفر به سوی یار هم سفری از صورت به بی‌صورت است، تا در «افنای خویش» به آن ذات بی‌صورت بپیوندیم.

نکات کلیدی

  • هر حرکت به سوی یک «صورت» (ظاهر)، در اصل تلاشی برای رسیدن به یک «معنای بی‌صورت» است.
  • هدف اصلی از طلب «یار»، نه صورت جسمانی او، بلکه «انس» و «مونسی» است که خود مفهومی بی‌صورت است.
  • حتی در لذات مادی، انگیزهٔ اصلی فراتر از صورت مادی است و به دنبال «بی‌صورتی» و تجربه‌ای عمیق‌تر می‌رود.
  • همهٔ انسان‌ها، آگاهانه یا ناآگاهانه، «بی‌صورت‌جو» و در پی خداوند هستند.
  • طلب کمال از یک «صورت» دیگر (یک محتاج از محتاج دیگر) «عین ضلال» است؛ باید رو به بی‌صورت مطلق داشت.

Sources: d6-s83 · 43:40:00 d6-s83 · 55:22:00

❋

به زبانِ تو — 你的语言 · AI

❋

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.