M1:2002 — عیب باشد کو نبیند جز که عیب / عیب کی بیند روان پاک غیب

این بیت در ادامهٔ سخن خداوند با مولاناست که به او فرمان می‌دهد اسرار عشق را بازگو کند و نگران نباشد که دیگران این سخنان را «عیب» بدانند. مولانا توضیح می‌دهد که نگرش هر فرد به جهان، آینهٔ درون اوست.

کسی که نگاهش تنها بر نقص‌ها و عیب‌ها متمرکز است، نشان می‌دهد که وجود خودش پر از عیب است. این یک اصل عرفانی است: ما جهان را نه آن‌گونه که هست، بلکه آن‌گونه که هستیم می‌بینیم. فرد عیب‌جو، نقص درونی خود را به بیرون فرافکنی می‌کند.

در مقابل، «روان پاک غیب» قرار دارد؛ یعنی روحی که از آلودگی‌های نفسانی پاک شده و با حقیقت متعالی و عالم غیب پیوند خورده است. چنین روحی، چون خود منزه و زیباست، در دیگران و در عالم نیز جز زیبایی و کمال نمی‌بیند. این نگاه، نگاه عارفان و اولیای الهی است که به دلیل اتصال به منبع خیر و زیبایی، از عیب‌بینی مبرا هستند. بنابراین، اگر کسی در سخنان الهی مولانا عیبی ببیند، این نقص از دیدگاه اوست، نه از خود سخن.