اقرأ› دفتر ١› في المنام، قال هاتف لعمر رضي الله عنه: أعطِ ذلك الرجل الذي يرقد في المقبرة هذا القدر من بيت مال المسلمين› بيت ٢١١٥
M1:2115 — ترک و کرد و پارسیگو و عرب / فهم کرده آن ندا بیگوش و لب
M1:2115
المعنى والشرح · به زبانِ تو — بلغتك · AI
این ندای الهی، زبانی جهانی و فراگیر دارد که همۀ انسانها با هر قومیت و زبانی، آن را بدون نیاز به حواس ظاهری، با جان و دل خود درک میکنند.
این بیت در ادامۀ داستان خواب دیدن خلیفه عمر بیان میشود. در این داستان، صدایی غیبی (هاتف) در خواب با عمر سخن میگوید. مولانا از این فرصت استفاده میکند تا ماهیت «ندای حق» را توصیف کند. این ندا، برخلاف صداهای مادی که ما میشناسیم، به گوش و لب فیزیکی وابسته نیست. این یک ارتباط مستقیم و درونی با جان انسان است.
مولانا با نام بردن از اقوام مختلف—ترک، کرد، پارسیگو و عرب—بر این نکته تأکید میکند که این پیام الهی، مرزهای زبانی و فرهنگی را در هم میشکند. این یک زبان مشترک برای همۀ بشریت است که با فطرت و روح آنها سخن میگوید. در واقع، این همان ندای «اَلَستُ بِرَبِّکُم» (آیا من پروردگار شما نیستم؟) است که در عالم ذر به همۀ ارواح رسید و همگی آن را فهمیدند و پاسخ «بلی» (آری) دادند. بنابراین، این بیت به ما یادآوری میکند که درک حقایق معنوی، امری ورای حواس پنجگانه و تفاوتهای ظاهری انسانهاست و به دریافت قلبی و روحی بستگی دارد.
- ندا
- صدا، آواز، به ویژه صدای غیبی و الهی
- پارسیگو
- فارسیزبان، ایرانی
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.