M1:487 — بر تو آسان کرد و خَوش آن را بگیر / خویشتن را در مَیفکن در زحیر

这句诗出自一个故事，故事中一位奸诈的维齐尔（Wazīr，即大臣）为了从内部瓦解基督教，故意编造了许多相互矛盾的《福音书》教义，以此迷惑信徒。

鲁米在此处列举了一对看似矛盾的神圣指令。有的教导说，上帝为你安排的、让你感觉顺畅愉悦的道路，就是你应该走的（如此节诗句所示）。而紧接着的另一条教导却说，凡是本性（ṭabʿ）所喜悦的，都应予以拒绝，因为它只会引向歧途。这节诗句表达的正是前一种观点：如果天意为你打开了一扇门，让某件事变得轻松自然，那就欣然接受这份恩典，不要庸人自扰，强迫自己走上一条充满人为苦楚的道路。

这并非鼓励人放纵享乐，而是在探讨“天意”与“个人努力”之间的关系。在苏菲思想中，真正的修行并非盲目地追求苦行，而是敏锐地觉察神圣的指引。当道路被铺平，阻碍被移除时，这本身可能就是一种神圣的信号，邀请行者前进。强行拒绝这份“轻松”（muyassar），而去选择“艰难”（muʿassar），可能源于一种误解，认为只有痛苦的挣扎才具有灵性价值。鲁米在此提醒，真正的虔诚在于顺随神的安排，而非固执于自己对“何为修行”的刻板印象。

این بیت بخشی از داستان «وزیر یهودی» است که برای ایجاد تفرقه در میان مسیحیان، احکام انجیل را به صورت متناقض و تحریف‌شده برای گروه‌های مختلف بیان می‌کند. در اینجا، او یکی از این دستورهای ساختگی را نقل می‌کند که ظاهراً مسیحیان را به آسایش و پذیرش نعمت‌های الهی دعوت می‌کند.

منطق این دیدگاه این است که اگر خداوند راهی یا نعمتی را برای انسان آسان، شیرین و دلپذیر (خوش) قرار داده، این خود نشانه‌ای از رضایت اوست. بنابراین، انسان باید با شکرگزاری آن را بپذیرد و از سخت‌گیری بی‌مورد بر خود و در «زحیر» افکندن خویش پرهیز کند. این نگرش، بر جنبهٔ رحمت و «یُسر» (آسانی) دین تأکید دارد.

نکتهٔ کلیدی این است که مولانا این سخن را در کنار سخن متضادش (که در بیت بعدی می‌آید و به ترک لذات نفسانی دعوت می‌کند) قرار می‌دهد تا نشان دهد چگونه حقیقت‌های جزئی و نیمه‌کاره می‌توانند به ابزاری برای گمراهی تبدیل شوند. وزیر با برجسته کردن این تضادها، اساس دین را در نظر پیروانش سست و بی‌اعتبار جلوه می‌دهد.