M1:561 — ما چو طفلانیم و ما را دایه تو / بر سر ما گستران آن سایه تو

این بیت اوج التماس و نیاز مریدانی را به تصویر می‌کشد که فریب وزیر ریاکار را خورده‌اند. وزیر برای محکم کردن جایگاه خود و عمیق‌تر کردن وابستگی مردم، به بهانه‌ی ریاضت به خلوت رفته و پیروانش را از دیدن و شنیدن سخنان خود محروم کرده است.

مردم که کاملاً به او وابسته شده‌اند، خود را به نوزادانی بی‌دفاع تشبیه می‌کنند که بدون «دایه» (پرستار و شیردهنده) قادر به ادامه‌ی حیات نیستند. آنها وزیر را تنها منبع تغذیه‌ی معنوی و حمایت خود می‌بینند. «سایه» در اینجا نماد لطف، توجه و محافظت است. این بیت، علاوه بر نشان دادن شدت وابستگی مریدان، به طور ضمنی عمق فریب وزیر را نیز آشکار می‌سازد؛ کسی که باید منبع حیات باشد، در واقع قصد نابودی دین و ایمان آنها را دارد.