M1:669 — چونک خلق از مرگ او آگاه شد / بر سر گورش قیامتگاه شد

این بیت، واکنش شدید و پرشور پیروان مسیحی را پس از خودکشی وزیرِ ریاکار به تصویر می‌کشد. وزیر که با نقشه‌ای حساب‌شده خود را قهرمان مسیحیان جا زده بود، چنان در دل‌های آنان نفوذ کرده بود که مرگش برایشان یک فاجعه‌ی عظیم بود. مولانا با استفاده از کلمه‌ی «قیامتگاه»، تصویری از ازدحام، شیون، و آشفتگی بی‌حدوحصر را بر سر مزار او ترسیم می‌کند. این «قیامت» هم به جمعیت عظیم اشاره دارد و هم به آشوب روحی و روانی مردمی که رهبر و راهنمای خود را از دست داده‌اند.

نکته‌ی طعنه‌آمیز داستان در همین‌جاست: مردمی که فریب‌خورده‌اند، برای مرگ فریبکار خود سوگواری می‌کنند و خاک مزار او را شفابخش می‌دانند. این بیت عمق تأثیرگذاری شخصیت‌های کاریزماتیک و خطرات پیروی کورکورانه را نشان می‌دهد. وزیر با مرگ خود، نقشه‌اش را برای ایجاد تفرقه‌ی ابدی میان مسیحیان تکمیل کرد و این «قیامت» بر سر مزارش، در واقع آغاز قیامتِ اختلاف و نزاعی بود که او بذرش را کاشته بود.