اقرأ› دفتر ٣› بيان أن قول 'الله' للمحتاج هو عين قول الحق 'لبيك'› بيت ١٩٧
M3:197 — ترس و عشق تو کمند لطف ماست / زیرِ هر یاربِّ تو لبیکهاست
M3:197
المعنى والشرح · به زبانِ تو — بلغتك · AI
این بیت میگوید که ترس بنده از دوری خدا و عشق او به وصال، در حقیقت وسیلهای است که لطف الهی او را به سوی خود میکشد و هر دعای او پیشاپیش از سوی خدا پاسخ داده شده است.
این بیت در ادامهٔ گفتگوی خضر با مردی است که از دعا کردن ناامید شده بود، زیرا پاسخی مستقیم از خدا نمیشنید. خضر به او توضیح میدهد که احساسات متناقض اما نیرومندی که در دل اوست - یعنی ترس از رانده شدن و عشق به خداوند - خودشان نشانهای از عنایت و لطف الهی هستند. اینها مانند «کمند» یا طنابی هستند که خداوند برای به دام انداختن و جذب بنده به سوی خود انداخته است. این احساسات، خودشان پاسخ خداوند هستند.
مصرع دوم این نکته را با وضوح بیشتری بیان میکند: هر بار که بنده با سوز و نیاز «یا رب» میگوید، نباید منتظر یک «لبیک» یا «بله» شنیداری باشد. خودِ آن توفیق و میلی که برای صدا زدن خداوند در دلش ایجاد شده، پاسخ خداوند است. به عبارت دیگر، پیش از آنکه تو او را بخوانی، او تو را خوانده و این میل به دعا را در وجودت قرار داده است. بنابراین، هر دعا و نیایشی، در ذات خود، لبیک و اجابت خداوند را به همراه دارد.
- کمند
- طناب، دام، وسیلهای برای به دام انداختن و جذب کردن
- لطف
- مهربانی، عنایت، توجه ویژه خداوند
- یارب
- ای پروردگار من؛ ندایی حاکی از نیاز و تضرع
- لبیک
- پاسخ مثبت، اجابت کردن، «بله، در خدمتم»
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.