M5:1406 — دانه کمتر خور مکن چندین رفو / چون کلوا خواندی بخوان لا تسرفوا

این بیت در ادامه‌ی داستان کنیزک و خاتون است و به شکل مستقیم به مفهوم «حرص» و «دانش ناقص» می‌پردازد. مولانا با استفاده از استعاره‌ی «دانه» که هم به طعمه‌ی درون دام اشاره دارد و هم به لذت‌های دنیوی، به خواننده هشدار می‌دهد که زیاده‌روی در کامجویی، او را گرفتار می‌کند. «رفو کردن» در اینجا به معنای تلاش‌های بیهوده برای جبران خسارت‌های ناشی از طمع است؛ وقتی آسیب اصلی وارد شد، دیگر وصله‌پینه کردن فایده‌ای ندارد.

بخش دوم بیت، این پند اخلاقی را با ارجاعی هوشمندانه به قرآن کریم تقویت می‌کند. آیه «...كُلُوا وَاشْرَبُوا وَلَا تُسْرِفُوا...» (اعراف، ۳۱) که می‌گوید «بخورید و بیاشامید ولی اسراف نکنید»، به زیبایی مثال خاتون را روشن می‌کند. خاتون فقط بخش اول آیه، یعنی «کلوا» (بخورید) را دید و به آن عمل کرد – یعنی فقط به لذت و کامجویی توجه کرد. اما بخش دوم و شرط اصلی، یعنی «لا تسرفوا» (اسراف نکنید) را نادیده گرفت. او اصل احتیاط و محدودیت (کدو) را ندید و هلاک شد. این بیت در واقع چکیده‌ی کل داستان است: نگاه ناقص به معرفت و حقیقت، و عمل کردن بر اساس آن، به نابودی می‌انجامد. انسان باید هم جواز بهره‌مندی را ببیند و هم حد و مرز آن را بشناسد.