M5:3689 — رب اوزعنی لشکر ما اری / لا تعقب حسرة لی ان مضی

این بیت، که به زبان عربی و به شیوه‌ی مناجات سروده شده، دعای سالک در مواجهه با افکار و احوال درونی است. مولانا در ابیات قبل، اندیشه‌هایی را که به دل انسان وارد می‌شوند به «مهمانان نو» تشبیه کرده است که باید از آن‌ها، حتی اگر ظاهری ناخوشایند و «ترش‌رو» داشته باشند، به خوبی پذیرایی کرد. این اندیشه‌ها، به‌ویژه اندیشه‌های غم‌انگیز، مانند ابری هستند که شاید در ظاهر تیره باشند اما در باطن، باران رحمت و سرسبزی به همراه دارند.

دعای «رَبِّ أَوْزِعْنِي» برگرفته از قرآن (نمل ۲۷:۱۹ و احقاف ۴۶:۱۵) است و به معنای «پروردگارا، به من الهام کن و مرا بر آن دار که شکرگزار باشم» است. مولانا از خداوند می‌خواهد که به او این توانایی را بدهد که قدردانِ «لشکرِ» افکاری باشد که به او هجوم می‌آورند. او می‌داند که هر فکر، حتی اگر ناخوشایند باشد، حامل پیامی از جانب حق است و فرصتی برای رشد در خود دارد. اگر با آن فکر به درستی روبرو نشود و پیامش را درنیابد، وقتی آن حال و فکر بگذرد («إِنْ مَضَى»)، تنها حسرت و پشیمانی («حَسْرَة») برایش باقی خواهد ماند. این دعا در واقع طلبِ بصیرت و ظرفیت برای تبدیل هر تجربه‌ی درونی به پله‌ای برای کمال است.